Snell home
ย้ายมาปายแต่ก็ยังไม่มีบ้านเป็นของตัวเอง ‘เรา’ ขับรถออกไปนอกตัวเมืองและไปเจอประกาศที่แปะไว้ พอไปดูบ้านที่เราอยากจะเช่าอยู่ชั่วคราวกลายเป็นวิลลา รักแรกพบในครั้งนี้ทำให้ทุกอย่างดูดีไปหมด เพราะตลอดหลายปีมานี้คนรอบตัวฉันต่างรู้ดีว่าฉันพูดถึงแต่ วิลลา วิลลา วิลลา เป็นความฝันเล็กๆของฉันที่อยากมีวิลลาเป็นของตัวเอง
‘เรา’ทำตกลงเช่า 1 เดือนเพราะเดือนต่อไปมีคนจองแล้ว ฉันกลับรู้สึกว่าจะอยู่นานแค่ไหนก็คงไม่สำคัญเท่าวันคืนที่ดีที่อยู่ในนั้น แสนสั้นแต่ ‘เรา’
ได้ใช้มันอย่างคุ้มค่าจริงๆ ฉันตั้งชื่อวิลลาแห่งนี้ว่า snell home การที่เราเรียกมันว่าบ้าน ทำให้รู้สึกสนิทสนมกันขึ้นมาอีกนิด ตัวเมืองปายพอคนเริ่มเยอะก็กลายเป็นอีกเมืองที่มีความวุ่นวายไม่ใช่น้อยแต่พอเข้าเขตเวียงเหนือ ดาวก็กลับมาให้เห็นเต็มตาเต็มท้องฟ้า
snell home มักมีหอยทากมาเยี่ยมเสมอเพราะบ้านอยู่ใกล้บึงน้ำที่ขุดขึ้นเองและบางส่วนของบ้านก็ทำมาจากดิน
วิลลากลางนากับท้องฟ้าสวยๆ ทำให้ในทุกวันฉันรู้สึกอยากตื่นเช้าไปวิ่งเล่นในท้องนา ปล่อยเวลาไปกับอ่านหนังสือ ชงชา ฟังเพลงป๊อบฝรั่งเศสได้ตลอดวัน ทำงานศิลปะในอาหารแต่ละมื้อ ถ่ายรูปได้ทุกวันไม่มีเบื่อ ได้หายใจอย่างเต็มที่ ชีวิตที่นี่เป็นชีวิตที่มีความสุขเหมือนฝัน ตอนหัวค่ำดาวก็มีมาให้เห็น ฉันเชื่อว่าสภาพแวดล้อมที่ดีมันทำให้อะไรมันก็ดีไปหมด
snell home กลายเป็นวิลลาต้นแบบ เป็นอีกความฝันที่ฉันต้องให้ความชัดเจน ตอนนี้รู้แล้วว่าถ้าจะสร้างบ้านเองมันต้องมีองค์ประกอบอะไรอยู่ในนั้นบ้าง ห้องครัวที่มองออกไปเห็นงานศิลปะของพระเจ้าข้างนอกหน้าต่าง ชั้นวางหนังสือขนาดใหญ่ที่อยู่ในหลายมุมของบ้าน สวนเล็กๆปลูกผักสวนครัว ห้องทำงานขนาดใหญ่ที่รับลมเบาๆจากทุ่งนา โต๊ะกินข้าวน่ารัก และที่พลาดไม่ได้คือชานหรือระเบียงไว้สำหรับดูดาว
อยู่ด้วยกันเดือนเดียวแต่ Snell home ก็เป็นอีกหนึ่งแรงบันดาลใจที่ดีที่กับชีวิต
คิดถึงหนังเรื่อง Under the Tuscan Sun หนังอีกเรื่องที่ดูซ้ำได้หลายรอบ นางเอกนักเขียนที่หัวใจบอบช้ำจากการหย่ามาเที่ยวทัสคานีและมาเจอ Bramasole โดยบังเอิญ เธอตัดสินใจที่จะมีชีวิตอยู่ที่นั่นอย่างไม่คาดคิดมาก่อนเพราะเชื่อในสัญญาณบางอย่าง ฉันชอบเรื่องนี้มากเพราะในความสิ้นหวังชีวิตก็ยังมีหนทางมากมายซึ่งเป็นสิ่งที่เลือกและเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ เพราะ Bramasole มีตอนหนึ่งในหนังที่ฉันชอบมากคือ เรื่องเล่าของการสร้างรางรถไฟบนเทือกเขาแอลป์ที่เป็นไปอย่างยากลำบากแต่พวกเขาก็สร้างขึ้นมาได้เพราะรู้ว่าวันหนึ่งรถไฟก็จะมาถึง
จาก Bramasole ถึง snell home .. อีกไม่นานฉันจะมีวิลลาเป็นของตัวเอง
รูป snell home เพิ่มเติม click!
หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว
เพิ่งอ่าน หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว จบลงไป จากที่ไม่รู้จักความเหงามานานหลายปีก็เริ่มจะคิดถึงมันแต่ก็แค่คิดถึงเฉยๆเพราะฉันเชื่อว่าฉันคงไม่รู้จักความเหงาอีก (จากที่ความเหงาได้หลอมรวมกับความสุข จนกลายเป็นตัวฉันในทุกวันนี้) ฉันเชื่อว่าคนที่ชอบอ่านหนังสือในใจลึกๆ มักหลงรักความโดดเดี่ยว หนังสือเล่มนี้เป็นอีกเล่มที่ยังไม่อยากให้จบลงเพราะระยะเวลาที่อ่านเป็นช่วงเวลาที่แยกเราให้ไกลห่างจากทุกสิ่งบนโลก ฉันชอบระยะห่างระดับนี้ที่มีโลกอีกใบในจินตนาการที่ระเบิดเสียงหัวเราะได้ไม่จำกัด มีความสะเทือนใจ ซาบซึ้ง โรแมนติก บ้าคลั่งในใจลึกๆ ความช่างประชดประชัน ความขบขัน เกิดความรู้สึกร่วมและรู้สึกสนุกกับมันจริงจังเป็นเรื่องเป็นราว ตัวละครทุกตัวมีชื่อซ้ำๆ แต่มีความโดดเด่น ตัวตนชัดเจน มีความทรงพลังกันอย่างแตกต่าง เมื่อเอาแฟมิลี่ทรีมากางให้ดูก็จะเห็นตัวตนของตัวละครลอยอยู่เหนือชื่อ (ที่เหมือนๆกัน)
หนังสือเล่มนี้อยู่ในประเภท Magic Realism แต่ตอนที่ Remedios the Beauty ลอยขึ้นฟ้าฉันกลับเชื่อหมดใจว่าเป็นเรื่องจริง ขอบคุณ Gabriel García Márquez ที่ทำให้ฉันมีเพื่อนเป็นหนังสืออีกเล่มหนึ่ง อ่านหนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยวแต่รู้สึกว่าความโดดเดี่ยวกลับมีน้อยลง
Gabriel García Márquez บอกว่า เวลาที่นั่งลงเขียนหนังสือเป็นเวลาของความโดดเดี่ยวที่สมบูรณ์ของเขา / นักเขียนเป็นอาชีพที่อิสระที่สุดแล้ว
อยากกอด Gabo ขึ้นมาทันที 
ขอบคุณหนังสือเล่มนี้อีกทีที่เป็นเพื่อนระหว่างที่ราเดินทางไปในหลายที่ ปาย กรุงเทพฯ อุดรฯ เชียงใหม่
please,leave me high…
Over the rainbow
ยิ่งอยู่ไกลห่างจาก blog ชีวิตข้างนอกนั่นก็ดูเหมือนจะมีการผจญภัยที่น่าตื่นตาตื่นใจขึ้น ประสบการณ์ต่างๆเกิดขึ้นมากมายรวมไปถึงระดับของความสุขด้วย ช่วงชีวิตที่หายไปได้ ได้พบกับจุดที่หยุดนิ่งและไม่สามารถหยุดนิ่งได้เลย
ฉันไปอยู่ทะเลกับเพื่อนหลายวันจนยุงกัดเต็มขา แต่ช่วงเวลาดีดีก็ไม่ได้เลือนหายไป เพราะการได้นั่งมองพระจันทร์แบบที่ซึมซับความสวยงามของมันจริงๆย่อมมีค่ามากกว่า มีคนมากมายที่ผ่านมาทำความรู้จักระหว่างเส้นทางที่เราเดินทางไปถึง ยิ่งทำให้เห็นคุณค่าคนที่ยังอยู่และเดินกับเรามาในทุกวันของชีวิต ฉันทิ้งห้องในโรงแรมที่แสนน่ารักเพื่อขับรถข้ามเกาะมาเมาและนอนบ้านเพื่อน ฟัง jason mraz ในกล่องป๊อกกี้ประกอบการจิบไวน์ระหว่างทางที่เพื่อนๆกำลังขับรถเพื่อไปหาที่นอนดูดาว หาที่พักแบบที่ไม่ได้คาดเดาไว้ล่วงหน้า การร้องไห้ตั้งแต่สมุยถึงกรุงเทพโดยไม่ใช้บริการของบางกอกแอร์เวย์ก็ยังทำให้รู้ว่าแม้ช่วงเวลาที่โหดร้ายที่สุด รอยยิ้มที่มีให้กับตัวเองก็ยังเป็นเพื่อนแท้ หัดกินปูอย่างเป็นทางการ..ซะที
Brownie
+ฉันชอบทำบราวนี่มาก เพราะเป็นอะไรที่ทำง่ายและเข้าถึงผู้คนได้ง่ายดายที่สุด บราวนี่เป็นขนมที่หัดอบเองในช่วงแรกๆเลยมีความผูกพันอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่รู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้อบบราวนี่ รู้สึกเหมือนตื่นเต้นเหมือนตอนหัดทำใหม่ๆ
The inspiration box
เราอาศัยอยู่บนโลกแห่งความเป็นไปได้เสมอ โลกที่มีแรงบันดาลใจให้เราอย่างเต็มเปี่ยม ฉันเชื่อแบบนั้น ฉันชอบที่จะดำเนินชีวิตโดยมีแรงบันดาลใจ ชอบอยู่ พบเจอ กับ ทุกสิ่งที่เป็นแรงขับเคลี่อนที่ดีของชีวิต
บนความเชื่อที่ว่าแรงบันดาลใจอยู่ในทุกสิ่ง มันอาจจะจริงก็ได้
See you anytime i want
พบกันวันคิดถึง / see you anytime i want
มีเรื่องราวและภาพประกอบโดยคุณ Kikuta Mariko หนังสือเล่มนี้อยู่กับฉันมาห้าปีแล้วแต่ก็ยังดูเหมือนซื้อมาเมื่อวาน เก็บรักษาไว้อย่างดี ไม่ว่าจะย้ายไปไหนฉันจะนำมันติดตัวไปด้วยเสมอ นานๆจะหยิบมาอ่านที เพราะว่าอ่านทุกครั้งจะต้องร้องไห้
Living in Polaroid
+Polaroid Land Camera Model 95
เป็นกล้องโพลารอยด์ตัวแรกรุ่นแรกของโลก วางขาย ในปี1948 (2008-1948 = 60 ปี)
แน่นอน ฟิล์มเลิกทำการผลิตไปแล้ว
Only yesterday
ความทรงจำในชีวิตของแต่ละคน เป็นเรื่องของความสุขและความเศร้าที่ปะปนกันไป แต่ไม่ว่าแบบไหนความทรงจำเป็นสิ่งล้ำค่า เมื่อมองมันอย่างเข้าใจ
เล่มนี้(ของฉัน)
If we ever break up,This is my book. / Jason Logan
มีชื่อภาษาไทยว่า บันทึกรัก ( ในวันที่เราเลิกกัน ) คณาคม มลังไพศรพณ์ / แปล
เป็นคนชอบตัวการ์ตูนเป็นทุนเดิม ยิ่งพอมีตัวหนังสือ สั้นๆ ชัดเจน ก็ยิ่งชอบ หนังสือเล่มนี้ว่าด้วยเรื่องความสัมพันธ์ในวันที่ เธอ/เขา ไม่อยู่แล้ว
หลวงพะบางที่รัก
Note : เพิ่งได้ดู สบายดีหลวงพะบางจบ เกิดอาการคิดถึงเมืองสุดแสนโรแมนติกเมืองนี้ขึ้นมาไม่อยากให้มันผ่านไป ก็เลยไปค้นบันทึกการเดินทางเก่าๆ