i say:)

เหตุผลหนึ่งที่มาอยู่ปาย ก็คือ จะได้เฝ้ามองท้องฟ้าสวยๆ ทุกวัน
ฉันรักสีฟ้าพอๆ กับที่รักท้องฟ้าเลยนะ

ชอบตัวตึกโบราณของสยามศิลาดลอยู่แล้ว เลยได้เดินมาเที่ยวเล่นตึกนี้อยู่บ่อยๆ บริเวณด้านหน้าของตัวตึกเป็นโซนที่ขายเครื่องเคลือบสวยๆ ส่วนด้านหลังเป็นทีเฮาส์ของชาระมิงค์ ชาขึ้นชื่อของเชียงใหม่ ได้ยินแว่วๆว่าที่นี่มี High Tea ก็เลยมาแต่พอมาถึง ขอเรียกชุดน้ำชานี้ว่า Afternoon Tea แล้วกัน

ภายในชุดจะมี (ชุดเอ) ชาระมิงค์ เป็น Black Tea,เค้กผลไม้ชิ้นเล็กๆ แซนวิชแฮมชีส และผลไม้ ที่นี่มีบรรยากาศที่ดีเหมาะกับการจิบชายามบ่ายเป็นอย่างมาก รายละเอียดร้านและแผนที่ อยู่นี่นะ

ทำเว็บ ‘ปายสินะ’ ขึ้นมาเพื่อเขียนอะไรที่อยากเขียนเกี่ยวกับปายโดยเฉพาะแต่เว็บก็ได้หายไป แล้ว คาดว่าจะทำขึ้นมาใหม่เร็วๆนี้ entry นี้ควรจะได้อยู่ในเว็บนั้น เอามาเขียนตรงนี้ก่อนแล้วกัน

ปายมีร้านอาหารและชาเพื่อสุขภาพที่น่าสนใจร้านหนึ่ง คือร้าน Good Life จะมีชาจากทั่วโลกรวมกันอยู่ที่นี่ มีชาเพื่อสุขภาพ ชาสมุนไพร ชาดอกไม้ต่างๆ ชาเพื่อสุขภาพ มากมายหลายหลาก นั่งทานที่ร้านหรือจะซื้อไปชงที่บ้านก็ได้
ทุกครั้งที่ผ่านร้านนี้นอกจาำจะเห็นปริมาณลูกค้าที่มีมาสม่ำเสมอ ก็จะเห็นเค้าปลูกต้นหญ้าหรือต้นข้าวสีเขียวสวยไว้หน้าร้าน

แท้จริงแล้วมันคือ Wheatgrass หรือต้นข้าวสาลีอ่อน ร้าน Good Life จะนำมาคั้นสดๆ เป็น Wheatgrass Juice ซึ่งเป็นเครื่องดื่มแนะนำของร้าน 1 ช็อตเสิร์ฟพร้อมชาแดงหรือชาเขียวแล้วแต่เลือก

จิบทีแรกรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกันกับธรรมชาติในทันที หอมหวานกว่าที่คาดคิด ได้กลิ่นธรรมชาติเหมือนขึ้นไปบนภูเขาสูงแล้วมีลมผ่านหน้าแว๊บหนึ่ง รู้สึกได้ว่ามันต้องมีสรรพคุณอะไรหลายอย่าง มาอ่านเจอที่หลังเลยรู้ว่าช่วยล้างพิษและปรับสมดุลย์ในร่างกาย

ช็อตนี้ดื่มเพื่อสุขภาพ …Cheers!

ตั้งใจว่าถ้าไปจิบ High Tea เมื่อใดหรือถ้าเิกิดชอบอาหารเช้าที่ไหนเป็นพิเศษจะเก็บกลับมา blog ( แรงบันดาลใจเรื่องอาหารเช้าจาก Breakfast at Tiffany’s ที่นางเอกหยิบอาหารเช้าไปกินหน้ากระจกโชว์รูมของ Tiffany ) สถานที่กับอาหารสองสิ่งที่ทำให้อะไรๆ ไปด้วยกันได้ดีเสมอ ชอบ High Tea เพราะขนมน้ำชามันน่ารักดี ชอบอาหารเช้าอะไรก็ได้ที่รู้สึกว่ามันพิเศษ ช่างเอาเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับมารวมกันได้

High Tea ในประวัติศาสตร์น้ำชาสามารถหาอ่านได้ตามอินเตอร์เนท บางที่มาก็ตีความในเชิงชนชั้นทางสังคม บางที่มาก็ตีความเป็นชุดขนมกับน้ำชายามบ่ายแก่ๆที่เสิร์ฟในชั้นวาง 3 ชั้นแค่นั้นเอง อย่างหลังดูจะน่ารักกว่าแต่ก็เอาเถอะ แทนที่จะคิดมากเอาเวลามาจิบชาดีกว่า

ที่เชียงใหม่มีทีเฮาส์ที่ไปจิบชายามบ่ายริมแม่น้ำปิงได้ คือที่ เวียงจูมออนทีเฮาส์ เพราะเพิ่งทำ Tag ใหม่ว่า High Tea เพราะฉะนั้นเราจะโฟกัสไปที่ High Tea เท่านั้น

ชุด High Tea ประกอบด้วย ขนมน้ำชา กับ ชุดน้ำชา เซ็ตสำหรับสองคนเลือกชาได้ 2 กา (เล็ก) ชาถือเป็นจุดเด่นของที่นี่ สามารถเลือกชาได้ตามใจชอบ ปกติจะชอบชา Arabian Night กับชา Bloomberry แต่ก็เลือก Lavender และ Earl Grey Black ไว้จิบคู่กับขนมแทน

ขนมน้ำชาแต่ละที่ก็ไม่เหมือนกันถือเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่ง เคยเห็นขนมไทยมาอยู่บนชั้นขนม High Tea ด้วยนะ ที่นี่ไม่มีสโคนแต่ไม่เป็นไร เวียงจูมออนชาอร่อย
สำหรับที่นี่ ชั้นบนสุด เป็น Petits  Fours หรือขนมชิ้นเล็กๆ มีทา์ร์ตผลไม้ กับ มินิโอเปราเค้ก ชั้นกลาง เป็นแซนวิชแตงกวากับแซนวิชคัสตาร์ด
ชั้นล่างสุด เป็นสลัดผลไม้ มีแยมสตอเบอรี่ไว้สำหรับราด

จบละ ไว้จะเอา High Tea ที่อื่นๆ บนโลกใบนี้มาฝากในคราวต่อไป

Baking Life เป็นเกม Application ใน Facebook ในเกมนี้เราจะร้านเบเกอรี่เป็นของตัวเอง สามารถทำคัพเค้กในแบบของตัวเอง จะทำไว้ขายอย่างเดียวหรือส่งให้เพื่อนก็ได้ เกมนี้เราจะเป็นคนอบขนม และสามารถประกาศรับสมัครงานเพื่อจ้างเพื่ือนให้มาเป็นพนักงานในร้านได้

เพิ่งเล่นได้ 2 วัน วิธีการทำขนมขั้นตอนก็เหมือนกับการทำขนมจริงๆเลยล่ะ สูตรขนมก็มีให้เลือกมากมาย ขนมที่ใช้เวลาอบนานก็สามารถใช้เงินจริงซื้อเวลาได้ ประสบการณ์การทำขนม + ทำความสะอาดเตาอบก็จะส่งผลให้เพิ่มเลเวลไปเรื่อยๆ นั่งมองตัวเองทำขนมในเกมและทำขนมจริงๆ ไปด้วย สนุกและน่ารักดีชะมัด

แต่งตัวใหม่ใช้ทรงผมน้องพิกุล (วิก)

คัพเค้กที่ทำขึ้นมาในเกม .. น่ารัก

ฤดูร้อน อากาศร้อนมากเลยคิดสูตรเครื่องดื่มเย็นๆ ได้เมื่อกี้ เลยต้องมา blog สูตรไว้กันลืม นี่คือ Earl Grey Iced Tea with Lemon Mint

ไม่ได้ถ่ายขั้นตอนการทำเพราะไม่ได้คิดว่าจะเอามาลง blog ยังไงก็ตามสูตรของมันไม่ยากเลย
ง่ายจนสามารถเตรียมไปทำไป

ถุงชา earl grey 2 ถุง [ ใช้ twinnings ก็ได้ ]
น้ำร้อน 5 ถ้วยตวง
แช่ชาในน้ำร้อนไว้สัก 5 นาทีจึงนำถุงชาออก พักไว้ให้เย็น
เพิ่มไซรัปลงไป 5 ออนซ์ [ ถ้าอยากได้หวานกว่านี้ก็เติมได้ตามใจ ]
จากนั้นฝานมะนาวไปสัก 2-3 ชิ้น
ใส่ใบมินท์หรือสะระแหน่ลงไปนิดๆหน่อยให้พอชื่นใจ เติมน้ำแข็งก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

วิธีทำไซรัปมีดังนี้
น้ำตาล 1 ถ้วยตวง ต่อ น้ำ 1 ถ้วยตวง
นำส่วนผสมสองอย่างมาเคี่ยวรวมกัน แค่พอให้น้ำตาลละลาย พักไว้ให้เย็น

ชื่นใจและคลายจากอากาศร้อนได้จริงๆ

ดู sense and sensibility อีกครั้งจากหลายรอบ หนังเรื่องนี้ก็ยังคงเป็นอีกเรื่องที่ฉันชอบมากเสมอ sense and sensibilityเป็นเรื่องราวของสองพี่น้อง Elinor กับ Marianne  จำได้ว่าตอนที่ดูเรื่องนี้ครั้งแรกในวัยเด็กจะรู้สึกรำคาญผู้หญิงอย่าง Elinor มากเพราะว่านิสัยฉันจะเหมือนกับ Marianne คนน้องมากกว่า Marianne จะทำอะไรตามสิ่งที่ตัวเองรู้สึก เป็นคนอ่อนไหว ชอบอ่านบทกวี เธอเปรียบความรักเหมือนไฟ ส่วนคนพี่เป็นคนที่เก็บความรู้สึกไว้ภายใต้เหตุผลมากมาย มีความรู้สึกรักแบบเรียบง่าย เมื่อฉันเติบโตขึ้นฉันกลับนับถือผู้หญิงอย่าง  Elinor และมองเธอว่าเธอมีวุฒิภาวะและมีนิสัยเป็นพี่คนโต เธอไม่ทำอะไรตามใจตนเองแต่กลับรับผิดชอบและความรู้สึกคนอื่นเสมอแม้จะเจ็บปวดแค่ไหนเธอก็ไม่แสดงออก

Jane Austen  เจ้าของบทประพันธ์ต้องการจะบอกว่าการที่ผู้หญิงสองคนนี้จะมีความสุขได้คือการปรับอารมณ์ความรู้สึกกับเหตุผลให้สมดุลย์กัน sense คือตัวแทนของ Elinor คนพี่และ sensibility คือตัวแทนของ Marianne ผู้เป็นน้อง (ฉลาดจัง Jane Austen )
ในหนังที่สุดละเมียดเรื่องนี้มีจุดที่บอกคนดูว่าตัวละครทั้งสองหาจุดตรงกลางเจอแล้ว คือตอนที่ Marianne เดินฝ่าสายฝนและพูดถึง sonnet 116 ของเชคสเปียร์ (บทที่เธอชอบที่สุด)

Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove:
O no! it is an ever-fixed mark
That looks on tempests and is never shaken

*ฉันชอบเคทในหนังเรื่องนี้และ revolutionary road มากกว่าหนังที่เธอได้ออสการ์เสียอีก

Marianne อกหักจากชายหนุ่มที่รักเธอแต่อาจรักสิ่งอื่นมากกว่า เช่น ทรัพย์สิน การมีหน้ามีตา ตำแหน่งในสังคม (ขณะนั้น Marianne ไม่มีเงินและสมบัติเพราะว่าพ่อของเธอเสียชีวิตไปและตามกฏหมายจะไม่มีการยกสมบัติให้ลูกสาว)Marianne มาถึงจุดที่เข้าใจว่า ความรักอย่างเดียวมันไม่พอสำหรับคนบางคนและในความรักที่แท้จริงย่อมไม่มีสิ่งใดทำลายลงได้
อีกจุดคือของพี่สาว ตอนที่ Elinor ทราบว่าชายที่เธอรักไม่ได้แต่งงานกับหญิงอื่นเพราะรักษาคำสัญญาที่มีไว้ตอนเป็นเด็กหนุ่มและเขารักเธอ Elinor ร้องไห้และปล่อยอารมณ์ความรู้สึกที่อัดอั้นมาให้เขาได้เห็นเป็นครั้งแรก

หนังสวยงามดังภาพวาด ฉันตอนเด็กและตอนโตก็ยังรู้สึกเหมือนเดิมแต่สิ่งที่แตกต่างออกไปจากการดูครั้งก่อนหน้านี้คือ sonnet 116 ซาบซึ้งและอินกับมัน ฉันรักเชคสเปียร์มากกว่าเดิมและเข้าใจความรักมากขึ้น

ย้ายมาปายแต่ก็ยังไม่มีบ้านเป็นของตัวเอง ‘เรา’ ขับรถออกไปนอกตัวเมืองและไปเจอประกาศที่แปะไว้ พอไปดูบ้านที่เราอยากจะเช่าอยู่ชั่วคราวกลายเป็นวิลลา รักแรกพบในครั้งนี้ทำให้ทุกอย่างดูดีไปหมด เพราะตลอดหลายปีมานี้คนรอบตัวฉันต่างรู้ดีว่าฉันพูดถึงแต่ วิลลา วิลลา วิลลา เป็นความฝันเล็กๆของฉันที่อยากมีวิลลาเป็นของตัวเอง
‘เรา’ทำตกลงเช่า 1 เดือนเพราะเดือนต่อไปมีคนจองแล้ว ฉันกลับรู้สึกว่าจะอยู่นานแค่ไหนก็คงไม่สำคัญเท่าวันคืนที่ดีที่อยู่ในนั้น แสนสั้นแต่ ‘เรา’
ได้ใช้มันอย่างคุ้มค่าจริงๆ ฉันตั้งชื่อวิลลาแห่งนี้ว่า snell home การที่เราเรียกมันว่าบ้าน ทำให้รู้สึกสนิทสนมกันขึ้นมาอีกนิด ตัวเมืองปายพอคนเริ่มเยอะก็กลายเป็นอีกเมืองที่มีความวุ่นวายไม่ใช่น้อยแต่พอเข้าเขตเวียงเหนือ ดาวก็กลับมาให้เห็นเต็มตาเต็มท้องฟ้า
snell home มักมีหอยทากมาเยี่ยมเสมอเพราะบ้านอยู่ใกล้บึงน้ำที่ขุดขึ้นเองและบางส่วนของบ้านก็ทำมาจากดิน

วิลลากลางนากับท้องฟ้าสวยๆ ทำให้ในทุกวันฉันรู้สึกอยากตื่นเช้าไปวิ่งเล่นในท้องนา ปล่อยเวลาไปกับอ่านหนังสือ ชงชา ฟังเพลงป๊อบฝรั่งเศสได้ตลอดวัน ทำงานศิลปะในอาหารแต่ละมื้อ ถ่ายรูปได้ทุกวันไม่มีเบื่อ ได้หายใจอย่างเต็มที่ ชีวิตที่นี่เป็นชีวิตที่มีความสุขเหมือนฝัน ตอนหัวค่ำดาวก็มีมาให้เห็น ฉันเชื่อว่าสภาพแวดล้อมที่ดีมันทำให้อะไรมันก็ดีไปหมด

snell home กลายเป็นวิลลาต้นแบบ เป็นอีกความฝันที่ฉันต้องให้ความชัดเจน ตอนนี้รู้แล้วว่าถ้าจะสร้างบ้านเองมันต้องมีองค์ประกอบอะไรอยู่ในนั้นบ้าง ห้องครัวที่มองออกไปเห็นงานศิลปะของพระเจ้าข้างนอกหน้าต่าง ชั้นวางหนังสือขนาดใหญ่ที่อยู่ในหลายมุมของบ้าน สวนเล็กๆปลูกผักสวนครัว ห้องทำงานขนาดใหญ่ที่รับลมเบาๆจากทุ่งนา โต๊ะกินข้าวน่ารัก และที่พลาดไม่ได้คือชานหรือระเบียงไว้สำหรับดูดาว
อยู่ด้วยกันเดือนเดียวแต่ Snell home ก็เป็นอีกหนึ่งแรงบันดาลใจที่ดีที่กับชีวิต

คิดถึงหนังเรื่อง Under the Tuscan Sun หนังอีกเรื่องที่ดูซ้ำได้หลายรอบ นางเอกนักเขียนที่หัวใจบอบช้ำจากการหย่ามาเที่ยวทัสคานีและมาเจอ Bramasole โดยบังเอิญ เธอตัดสินใจที่จะมีชีวิตอยู่ที่นั่นอย่างไม่คาดคิดมาก่อนเพราะเชื่อในสัญญาณบางอย่าง ฉันชอบเรื่องนี้มากเพราะในความสิ้นหวังชีวิตก็ยังมีหนทางมากมายซึ่งเป็นสิ่งที่เลือกและเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ เพราะ Bramasole มีตอนหนึ่งในหนังที่ฉันชอบมากคือ เรื่องเล่าของการสร้างรางรถไฟบนเทือกเขาแอลป์ที่เป็นไปอย่างยากลำบากแต่พวกเขาก็สร้างขึ้นมาได้เพราะรู้ว่าวันหนึ่งรถไฟก็จะมาถึง

จาก Bramasole ถึง snell home .. อีกไม่นานฉันจะมีวิลลาเป็นของตัวเอง

รูป snell home เพิ่มเติม click!

เพิ่งอ่าน หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว จบลงไป จากที่ไม่รู้จักความเหงามานานหลายปีก็เริ่มจะคิดถึงมันแต่ก็แค่คิดถึงเฉยๆเพราะฉันเชื่อว่าฉันคงไม่รู้จักความเหงาอีก (จากที่ความเหงาได้หลอมรวมกับความสุข จนกลายเป็นตัวฉันในทุกวันนี้) ฉันเชื่อว่าคนที่ชอบอ่านหนังสือในใจลึกๆ มักหลงรักความโดดเดี่ยว หนังสือเล่มนี้เป็นอีกเล่มที่ยังไม่อยากให้จบลงเพราะระยะเวลาที่อ่านเป็นช่วงเวลาที่แยกเราให้ไกลห่างจากทุกสิ่งบนโลก ฉันชอบระยะห่างระดับนี้ที่มีโลกอีกใบในจินตนาการที่ระเบิดเสียงหัวเราะได้ไม่จำกัด มีความสะเทือนใจ ซาบซึ้ง โรแมนติก บ้าคลั่งในใจลึกๆ ความช่างประชดประชัน ความขบขัน เกิดความรู้สึกร่วมและรู้สึกสนุกกับมันจริงจังเป็นเรื่องเป็นราว ตัวละครทุกตัวมีชื่อซ้ำๆ แต่มีความโดดเด่น ตัวตนชัดเจน มีความทรงพลังกันอย่างแตกต่าง เมื่อเอาแฟมิลี่ทรีมากางให้ดูก็จะเห็นตัวตนของตัวละครลอยอยู่เหนือชื่อ (ที่เหมือนๆกัน)

หนังสือเล่มนี้อยู่ในประเภท Magic Realism แต่ตอนที่  Remedios the Beauty ลอยขึ้นฟ้าฉันกลับเชื่อหมดใจว่าเป็นเรื่องจริง ขอบคุณ Gabriel García Márquez ที่ทำให้ฉันมีเพื่อนเป็นหนังสืออีกเล่มหนึ่ง อ่านหนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยวแต่รู้สึกว่าความโดดเดี่ยวกลับมีน้อยลง

Gabriel García Márquez บอกว่า เวลาที่นั่งลงเขียนหนังสือเป็นเวลาของความโดดเดี่ยวที่สมบูรณ์ของเขา / นักเขียนเป็นอาชีพที่อิสระที่สุดแล้ว

อยากกอด Gabo ขึ้นมาทันที ขอบคุณหนังสือเล่มนี้อีกทีที่เป็นเพื่อนระหว่างที่ราเดินทางไปในหลายที่ ปาย กรุงเทพฯ อุดรฯ เชียงใหม่

please,leave me high…

ยิ่งอยู่ไกลห่างจาก blog ชีวิตข้างนอกนั่นก็ดูเหมือนจะมีการผจญภัยที่น่าตื่นตาตื่นใจขึ้น ประสบการณ์ต่างๆเกิดขึ้นมากมายรวมไปถึงระดับของความสุขด้วย ช่วงชีวิตที่หายไปได้ ได้พบกับจุดที่หยุดนิ่งและไม่สามารถหยุดนิ่งได้เลย

ฉันไปอยู่ทะเลกับเพื่อนหลายวันจนยุงกัดเต็มขา แต่ช่วงเวลาดีดีก็ไม่ได้เลือนหายไป เพราะการได้นั่งมองพระจันทร์แบบที่ซึมซับความสวยงามของมันจริงๆย่อมมีค่ามากกว่า มีคนมากมายที่ผ่านมาทำความรู้จักระหว่างเส้นทางที่เราเดินทางไปถึง ยิ่งทำให้เห็นคุณค่าคนที่ยังอยู่และเดินกับเรามาในทุกวันของชีวิต ฉันทิ้งห้องในโรงแรมที่แสนน่ารักเพื่อขับรถข้ามเกาะมาเมาและนอนบ้านเพื่อน ฟัง jason mraz ในกล่องป๊อกกี้ประกอบการจิบไวน์ระหว่างทางที่เพื่อนๆกำลังขับรถเพื่อไปหาที่นอนดูดาว หาที่พักแบบที่ไม่ได้คาดเดาไว้ล่วงหน้า การร้องไห้ตั้งแต่สมุยถึงกรุงเทพโดยไม่ใช้บริการของบางกอกแอร์เวย์ก็ยังทำให้รู้ว่าแม้ช่วงเวลาที่โหดร้ายที่สุด รอยยิ้มที่มีให้กับตัวเองก็ยังเป็นเพื่อนแท้ หัดกินปูอย่างเป็นทางการ..ซะที

Read the rest of this entry »