ดู sense and sensibility อีกครั้งจากหลายรอบ หนังเรื่องนี้ก็ยังคงเป็นอีกเรื่องที่ฉันชอบมากเสมอ sense and sensibilityเป็นเรื่องราวของสองพี่น้อง Elinor กับ Marianne  จำได้ว่าตอนที่ดูเรื่องนี้ครั้งแรกในวัยเด็กจะรู้สึกรำคาญผู้หญิงอย่าง Elinor มากเพราะว่านิสัยฉันจะเหมือนกับ Marianne คนน้องมากกว่า Marianne จะทำอะไรตามสิ่งที่ตัวเองรู้สึก เป็นคนอ่อนไหว ชอบอ่านบทกวี เธอเปรียบความรักเหมือนไฟ ส่วนคนพี่เป็นคนที่เก็บความรู้สึกไว้ภายใต้เหตุผลมากมาย มีความรู้สึกรักแบบเรียบง่าย เมื่อฉันเติบโตขึ้นฉันกลับนับถือผู้หญิงอย่าง  Elinor และมองเธอว่าเธอมีวุฒิภาวะและมีนิสัยเป็นพี่คนโต เธอไม่ทำอะไรตามใจตนเองแต่กลับรับผิดชอบและความรู้สึกคนอื่นเสมอแม้จะเจ็บปวดแค่ไหนเธอก็ไม่แสดงออก

Jane Austen  เจ้าของบทประพันธ์ต้องการจะบอกว่าการที่ผู้หญิงสองคนนี้จะมีความสุขได้คือการปรับอารมณ์ความรู้สึกกับเหตุผลให้สมดุลย์กัน sense คือตัวแทนของ Elinor คนพี่และ sensibility คือตัวแทนของ Marianne ผู้เป็นน้อง (ฉลาดจัง Jane Austen )
ในหนังที่สุดละเมียดเรื่องนี้มีจุดที่บอกคนดูว่าตัวละครทั้งสองหาจุดตรงกลางเจอแล้ว คือตอนที่ Marianne เดินฝ่าสายฝนและพูดถึง sonnet 116 ของเชคสเปียร์ (บทที่เธอชอบที่สุด)

Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove:
O no! it is an ever-fixed mark
That looks on tempests and is never shaken

*ฉันชอบเคทในหนังเรื่องนี้และ revolutionary road มากกว่าหนังที่เธอได้ออสการ์เสียอีก

Marianne อกหักจากชายหนุ่มที่รักเธอแต่อาจรักสิ่งอื่นมากกว่า เช่น ทรัพย์สิน การมีหน้ามีตา ตำแหน่งในสังคม (ขณะนั้น Marianne ไม่มีเงินและสมบัติเพราะว่าพ่อของเธอเสียชีวิตไปและตามกฏหมายจะไม่มีการยกสมบัติให้ลูกสาว)Marianne มาถึงจุดที่เข้าใจว่า ความรักอย่างเดียวมันไม่พอสำหรับคนบางคนและในความรักที่แท้จริงย่อมไม่มีสิ่งใดทำลายลงได้
อีกจุดคือของพี่สาว ตอนที่ Elinor ทราบว่าชายที่เธอรักไม่ได้แต่งงานกับหญิงอื่นเพราะรักษาคำสัญญาที่มีไว้ตอนเป็นเด็กหนุ่มและเขารักเธอ Elinor ร้องไห้และปล่อยอารมณ์ความรู้สึกที่อัดอั้นมาให้เขาได้เห็นเป็นครั้งแรก

หนังสวยงามดังภาพวาด ฉันตอนเด็กและตอนโตก็ยังรู้สึกเหมือนเดิมแต่สิ่งที่แตกต่างออกไปจากการดูครั้งก่อนหน้านี้คือ sonnet 116 ซาบซึ้งและอินกับมัน ฉันรักเชคสเปียร์มากกว่าเดิมและเข้าใจความรักมากขึ้น