over the rainbow

ยิ่งอยู่ไกลห่างจาก blog ชีวิตข้างนอกนั่นก็ดูเหมือนจะมีการผจญภัยที่น่าตื่นตาตื่นใจขึ้น ประสบการณ์ต่างๆเกิดขึ้นมากมายรวมไปถึงระดับของความสุขด้วย ช่วงชีวิตที่หายไปได้ ได้พบกับจุดที่หยุดนิ่งและไม่สามารถหยุดนิ่งได้เลย

ฉันไปอยู่ทะเลกับเพื่อนหลายวันจนยุงกัดเต็มขา แต่ช่วงเวลาดีดีก็ไม่ได้เลือนหายไป เพราะการได้นั่งมองพระจันทร์แบบที่ซึมซับความสวยงามของมันจริงๆย่อมมีค่ามากกว่า มีคนมากมายที่ผ่านมาทำความรู้จักระหว่างเส้นทางที่เราเดินทางไปถึง ยิ่งทำให้เห็นคุณค่าคนที่ยังอยู่และเดินกับเรามาในทุกวันของชีวิต ฉันทิ้งห้องในโรงแรมที่แสนน่ารักเพื่อขับรถข้ามเกาะมาเมาและนอนบ้านเพื่อน ฟัง jason mraz ในกล่องป๊อกกี้ประกอบการจิบไวน์ระหว่างทางที่เพื่อนๆกำลังขับรถเพื่อไปหาที่นอนดูดาว หาที่พักแบบที่ไม่ได้คาดเดาไว้ล่วงหน้า การร้องไห้ตั้งแต่สมุยถึงกรุงเทพโดยไม่ใช้บริการของบางกอกแอร์เวย์ก็ยังทำให้รู้ว่าแม้ช่วงเวลาที่โหดร้ายที่สุด รอยยิ้มที่มีให้กับตัวเองก็ยังเป็นเพื่อนแท้ หัดกินปูอย่างเป็นทางการ..ซะที

ไปโรดทริปกับพ่อในเส้นทางหลวงแผ่นดินประเทศไทย ก็ทำให้เหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง (หรือเราอาจจะไม่เคยโตเลยเลยมาตลอดชีวิตนี้) วางแผนระยะสั้น ขับรถทางไกล แวะนอนพักตามโรงแรมระหว่างทาง จอดรถนอนดูดาวบนภูเขาสูงกับพ่อเป็นประสบการณ์ที่มีค่ามาก อากาศกลางฤดูร้อนที่ไม่หนาวและดาวเต็มฟ้า

ฉันจึงอยู่ภาคเหนือเป็นเวลาหนึ่งเดือนโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงไม่ได้เอากล้องไปด้วย (ชีวิตที่ห่างจากกล้องก็ถือเป็นเรื่องแปลกอีกอย่าง) หลังจากที่พักอย่างเต็มที่ที่เชียงราย ฉันตั้งใจมาเปิดร้านกาแฟร้านขนมกับเพื่อนสนิทที่กรุงเทพ ทุกอย่างเหลือแค่รอการกลับไปของฉัน เราก็จะเริ่มกันเลยอย่างที่คาดหวังและตั้งใจแต่บางครั้งถนนเส้นที่คุ้นเคยก็เปลี่ยนเราได้ทั้งชีวิต
ออกจากเชียงรายฉันแวะไปปายตามปกติ คงถึงเวลาที่เราต้องนั่งคุยกับตัวเองจริงๆจังๆอีกสักรอบแล้ว ฉันบอกตัวเอง มีเรื่องในใจมากมายและฉันก็คือคนที่ฉันอยากคุยด้วยมากที่สุด ไม่คาดหวังสิ่งใดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราอยู่กับตัวเองได้ดีเราก็จะอยู่กับคนอื่นๆได้ดีเช่นกัน ฉันอยู่กับตัวเองได้ดีจนเชื่อว่าเราสามารถอยู่คนเดียวได้ การไปปายรอบนี้ก็เหมือนทุกครั้ง แวะไปเยี่ยมเยียนคนรู้จัก คุยกับคนแปลกหน้าใหม่ ชิมร้านอาหารใหม่ๆ ขับรถเข้าป่าไปตามปกติ จากที่คุ้นเคยกับรสขมของชีวิตมาเป็นปี ฉันพบว่าการอยู่คนเดียวที่ปายมันเป็นความสุขรสออริจินัลที่แสนธรรมดาและไม่หวานจนเกินไป ที่นี่..ความสุขช่างเป็นเรื่องง่ายดาย

ขณะที่ขับรถและกำลังฮัมเพลง can’t take my eyes off you อยู่ๆก็คิดขึ้นได้ว่าในเมื่อที่นี่เป็นที่ๆให้เรามีความสุขได้แบบนี้ (ในขณะที่เราอยู่คนเดียว) ทำไมไม่อยู่ที่นี่ไปซะเลยล่ะ ถ้าจะต้องเปิดร้านขนมเค้กอยู่แล้ว ทำไมไม่เปิดในที่ๆเราชอบไปเลย ถ้าเป็นที่นี่ความฝันที่เราจะมีบ้านเป็นของตัวเองก็คงไม่ไกลนัก เพราะฉันฝันที่จะมีบ้านของตัวเองที่ทำขึ้นมาเอง ใส่ทุกอย่างที่เป็นเราเข้าไปในนั้น ไม่ว่าจะเหนื่อยมาจากแห่งหนใด ก็ล้มตัวลงหลับสบายได้ที่บ้านของตัวเองทุกเมื่อ ฉันคิดว่าควรมาสร้างบ้านอยู่ที่ปาย ในหัวคิดว่ามันเป็นเวลาที่ประจวบเหมาะที่จะทำความฝันเรื่องนี้ให้สำเร็จ เพราะว่าฉันไม่มีคนรัก ไม่ต้องเอาความฝันไปผูกติดกับใคร น่าจะเป็นเรื่องดีที่เราสามารถตามใจตัวเองได้ในทุกสิ่ง ความฝันกับความรักเป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับฉัน
ความคิดที่อยู่ในหัว ฉันปรึกษาพี่ๆที่มาปายก่อนในทันที ทุกคนยินดีและดูจะไม่แปลกใจนักที่ฉันเลือกที่นี่
พี่สาวคนหนึ่งบอกว่า ปายค่อนข้างจะเลือกคนที่จะมาอยู่ บางคนมีพร้อมทุกสิ่งแต่กลับอยู่ในเมืองเล็กๆแห่งนี้ไม่ได้แต่บางคนที่ไม่พร้อมที่จะอยู่ที่ไหนเลย เมืองก็กลับอ้าแขนรับด้วยความอบอุ่น
ฉันเลือกที่นี่และรู้สึกว่าปายก็เลือกฉันเช่นเดียวกัน

เมื่อกลับมาถึงกรุงเทพแล้วรู้สึกว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปจริงๆ ฉันไม่ได้คิดไปเอง ฉันไม่ได้รื้อกระเป๋าเดินทางออกมา เพราะรู้สึกเหมือนเรามาเที่ยว เริ่มรู้สึกคิดถึงปาย เริ่มรู้สึกว่าบ้านเราอยู่ที่นั่น เริ่มฟังเพลง over the rainbow แล้วเข้าใจความหมายของมันจริงๆ

Where troubles melt like lemon drops high above the chimney tops
That’s where you’ll find me

เป็นยิปซีมาตลอดชีวิต ฉันนั่งลงร้องไห้และโหยหาที่จะมีบ้านของตัวเองในทันที ฉันตัดสินใจอย่างแน่นอนและชัดเจนว่าจะไปอยู่ที่ปาย เล่าเรื่องนี้ให้ทุกคนฟัง เพื่อน ครอบครัว ทุกคนเชื่อว่าฉันน่าจะมีความสุขดีที่ปาย
คนที่รักและหวังดีกับฉันก็ยินดีที่ฉันจะมีที่อยู่บนโลกใบนี้เสียที
ฉันกลับไปปายอีกครั้ง ครั้งนี้มากับเพื่อนที่มาเป็นเพื่อน เรื่องร้านขนมเค้กเล็กๆที่เจ้าของอยากทำให้คนอื่นมีความสุข ได้ทำขนมทุกวัน ขนมที่ทำจากความรักที่อยากจะทำให้ ด้วยวัตถุดิบที่ดี ขายราคาไม่แพง ที่สำคัญบ้านที่ปายคงจะเอื้อประโยชน์ต่อชีวิตที่จะเขียนหนังสือได้ ฉันไม่รู้จักความเหงามาหลายปีจนอยากจะรู้สึกแบบนั้นบ้าง แต่ก็คิดว่าคงไม่รู้จักความเหงาอีก ฉันผ่านจุดนั้นมาใกลมากแล้ว

แต่บททดสอบที่เมืองเล็กๆแห่งนี้ทดสอบฉันก็มีมากเหลือเกิน เมืองไม่ได้เอ็นดูฉันด้วยสายตานักท่องเที่ยวหรือนักเดินทางอีกต่อไป ฉันต้องร้องไห้หลายรอบกับปัญหาเรื่องร้่านที่มันไม่น่าจะเกิด ต้องพาเพื่อนมาโดนคนเมาขับรถมาชนด้วยกันที่นี่จนต้องขาเป๋กลับกรุงเทพ คนที่อยู่บนโลกนี้ได้ก็ยังอยากอ้อนใครเวลาเจ็บ
ฉันก็ยังอยากอยู่ปายอยู่ดี
เริ่มมีปัญหากับคนรอบด้าน จนร้านหลุดไปเป็นของคนอื่น ปัญหากับตัวเองว่าที่ฉันจะไปปายนี่เพราะฉันกำลังหนีอะไรอยู่หรือไม่ ทบทวนอยู่หลายรอบ บ้านฉันก็ยังอยู่ที่ปายอยู่ดี ร้านขนมจะเปิดตอนไหนไม่รู้ ที่สำคัญฉันรู้แล้วว่าบ้านฉันอยู่ไหน ตามหาทั้งชีวิตก็คงไม่เจอ เราต่างหากต้องสร้่างมันขึ้นมาเอง

การย้ายมาอยู่ปายล่าช้ากว่ากำหนด 2 เดือน ระหว่างการรอคอยที่แสนยาวนานนี้ ในที่สุดมันก็มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นบนโลกที่ฉันไม่เชื่อว่ามันมีเรื่องบังเอิญ บางทีจักรวาลก็จัดวางบางอย่างไว้สำหรับคนที่กำหนดโชคชะตา 90%ของตัวเอง ที่เหลือคือฝนที่มาอย่างไม่ตั้งใจ การพบกันที่จุดตัด หรืออะไรก็ตามที่ความโรแมนติกจะไปถึง
10% ที่เหลือฉันปล่อยทุกอย่างเป็นไปในทิศทางที่มันควรจะเป็น เรื่องมหัศจรรย์ตามมาไม่ขาดสาย อาจเป็นเพราะช่วงเวลาที่ผ่านมาเราเจอกับความสุข ความเศร้า ความขม ความหวาน มาทุกรูปแบบ …ฉันรักชีวิตของฉันเหลือเกิน

ตอนนี้ฉันย้ายมาอยู่ปายแล้วนะ ความฝันกำลังเติมเต็มตัวมันเองไปเรื่อยๆ
ไม่มีขาด ไม่มีเกิน อย่างที่ฝันไว้พอดี