สัปดาห์ที่แล้ววางแผนไปทริปถ่ายรูปที่เกาะรัตนโกสินทร์ ตั้งใจใช้ Plan A ในการจัดวางให้ทุกสิ่งเป็นไปตามคาดหมายแม้ลึกๆจะรู้ว่า พอถึงเวลาจริงมักใช้ Plan B เสมอ
Plan B คือแผนที่ไม่ได้คาดคิด ไม่ได้ตั้งใจ แต่เมื่อไหร่ที่เลือกใช้แผนนี้ ชีวิตก็เป็นเรื่องที่สนุกขึ้น

ปกติคนเรามักอยากไปในที่ๆไม่เคยไป ฝันถึงมัน บางทีก็ลืมคิดไปว่าเมืองที่เราอยู่มันสวยงามแค่ไหน ทุกครั้งที่ฉันออกเดทกับมหานครแห่งนี้ ฉันได้พลังงานกลับคืนมาสู่ชีวิตเสมอ
นานๆจะเจอกันทีแต่พอได้ใช้เวลาด้วยกันเมื่อไหร่ การตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็คงจะเป็นเรื่องธรรมดา

เดินไปตามถนนที่มีเรื่องราวของวันเก่าๆ กลิ่นความทรงจำเก่าๆ (ที่ไม่ใช่ของเรา) ถ่ายรูปอะไรก็ได้ สำผัส สัมผัสอะไรก็ได้ เดินไปไหนก็ได้ ถ้าเรารู้ว่าสถานที่ไหน ให้แรงบันดาลใจเราได้ เราก็รักที่จะไปที่นั่น
สถานที่ ผู้คน ดนตรี หรืออะไรก็ตาม แรงบันดาลใจมักซ่อนตัวอยู่ในบางสิ่ง ฉันชอบพาชีวิตตัวเองไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่เสมอ สิ่งที่ฉันไม่ต้องการพลาด ก็คือ การอยู่ในหอศิลป์ให้นานเท่าที่จะนานได้ ฉันรักสถานที่แห่งนี้ ฉันรักงานศิลปะ มันมีเรื่องราว มีการสื่อสาร ตัวตนของฉันอยู่ ณ ที่นี่ สิ้นสุดของการเดทกับกรุงเทพฯก็คือ ช่วงเวลาพระอาทิตย์ตกที่ป้อมพระสุเมร ไม่ว่าเริ่มต้นที่ไหน ฉันมักจะใช้ช่วงสุดท้ายของวันที่นี่ เมื่อเพลงของLouis Armstrongดังขึ้นในใจเมื่อไหร่ ก็รู้สึกได้ว่าโลกเป็นสถานที่น่าอยู่เหลือเกิน โดยเฉพาะตรงที่ฉันยืนอยู่ คู่เดทของฉันเป็นเมืองที่วิเศษจริงๆ ไม่ลองมองกรุงเทพฯในสายตาแบบฉันบ้างเหรอ

การที่เราเห็นคุณค่าในสิ่งใด มันสะท้อนออกมาได้ ว่าเราเห็นคุณค่าในตัวเอง
ฉันภูมิใจที่จะบอกด้วยหัวใจ ฉันรักกรุงเทพฯค่ะ