always pai

เดือนที่ผ่านมาฉันไปปายมา
พี่คนหนึ่งถามว่ามาปายกี่รอบแล้ว
ฉันตอบไปว่า ไม่รู้ และนั่นคือคำตอบที่แท้จริง
คำตอบอาจจะเป็นสิบห้า สิบเก้า หรือ ยี่สิบสอง ก็ได้

บางครั้งฉันก็อยู่นานเกือบเดือน
บางครั้งก็อยู่วันเดียว รู้สึกว่าพักพ่อนเพียงพอแล้วก็กลับ
บางครั้งก็คิดว่าควรจะอยู่ที่นี่ไปเลย
ภายในห้าปีที่ผ่านมาฉันไปปายแบบไม่ค่อยได้ตั้งตัวเลย
เรามักจะได้ไปในที่ๆเราไม่ได้วางแผนว่าจะไป
วังเวียง และปายเป็นขาประจำ ของการไปโดยไม่ได้วางแผน
นึกอะไรไม่ออกฉันก็จะไปในที่เดิมๆ

ถ้าจะเขียนเรื่องเกี่ยวกับปาย
คงมีหลายเรื่องให้เขียน
ฉันมองปายด้วยสายตาของนักท่องเที่ยวระยะสั้น
และระยะยาว
หลายคนบอกฉันว่า
ที่ปายไม่เห็นมีอะไรเลย
ก็นั่นแหล่ะ..ที่มาบ่อย
ก็เพราะความไม่มีอะไรนี่แหล่ะ
ถ้าอยากอยู่เฉยๆ นอนเล่น มองฟ้า ดูดาว
ไม่อยากจะคิดอะไร ฉันก็จะมาที่นี่
ฉันทำความรู้จักกับปายในทุกฤดูกาล
ท้องฟ้า และแสงแดดเป็นของฉันทุกเช้า
ดวงดาว และเสียงดนตรีเป็นของฉันยามค่ำคืน

ฉันไปปายตั้งแต่ตอนที่ยังไม่มี 7-11 จนถึงตอนนี้
ที่มีเครื่องบินเล็กไปถึงแล้ว
ความทรงจำเกี่ยวกับที่นี่มีเยอะมาก
สัญญาว่าจะเล่าให้ฟังในสักวัน

เรื่องงานแต่งงานคนญี่ปุ่นที่หมู่บ้านพระจันทร์
การขับรถครั้งแรก เมา
การเติบโตขึ้นอีกก้าวของชีวิต
ลมหนาว ไวน์ เพลงแจ๊ซ
และ yellow ของ coldplay

ทุกครั้งที่กลับไป
ความรู้สึกเหมือนกลับไปเยี่ยมบ้าน
ที่จากมาตั้งแต่เด็ก
เพราะไปอยู่จนสนิทกับคนแถวนั้น
ทุกครั้งที่กลับไปก็จะทำบราวนี่ไปฝาก
ที่บ้านปายนา และหลับฝันดี
ถ้ายังไม่ได้วางแผนว่าจะไปท่องเที่ยวที่ไหน
หรือต่อให้มีที่ไป วางแผนซะดิบดี
ในตอนท้ายที่สุด..
ฉันก็ไปอยู่ในที่นั่นอยู่ดี

ปาย:)