•โปสการ์ดจากเวียงจันทน์

เวียงจันทน์ มาถึงง่ายกว่าที่ฉันคิดไว้
ฉันออกจากบ้านในตอนสายของวัน
กับกระเป๋าเดินทางที่มีของใช้สำหรับสิบวันขึ้นไป
และยังไม่มีกำหนดกลับ

เพราะเมื่อไปถึงก็จะรู้เองว่าจะกลับวันไหน

นอนเวียงจันน์สักคืนเพราะกลัวเหนี่อย
อันที่จริงนั่งเครื่องมาลงอุดรแค่ชั่วโมงเดียว
ไม่เหนื่อยเลย แต่อยากเดินเล่นที่นี่ก่อนสักคืน
เพื่อพรุ่งนี้เช้าจะได้เดินทางไปต่อบน route13 north
มุ่งหน้าไปสู่เมืองที่เฝ้าฝันถึง

oct 2005,
Vientiane,Laos.

•โปสการ์ดจากวังเวียง

วังเวียง,ปลายฝนต้นหนาวท้องฟ้าใสกว่าที่ฉันคิดไว้
ฉันตัดสินใจว่าต่อจากนี้ฉันจะเป็นนักเดินทาง
ที่ไปทำความรู้จักกับสถานที่ต่างๆในโลกใบนี้ อย่างค่อยเป็นค่อยไป
การเดินทางแบบนักท่องเที่ยวคือ ขอเพียงแค่ได้มาเห็น
แต่การเดินทางแบบนักเดินทาง คือการที่ได้เข้าไปสำผัส ใกล้ชิด
และทำความรู้จักกับเมืองที่เดินทางไปถึง
ฉันว่า ในชีวิตคนเราควรจะลาออกจากงานแล้วออกเดินทางไกลสักครั้งหนึ่ง
บางทีการออกไปข้างนอก มันทำให้เปิดตา เปิดใจ เปิดจิตวิญญาณ
มันได้อะไรมากกว่าอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมอับคับแคบเป็นแน่

ฉันชอบวังเวียงมาก ที่นี่เป็นเหมือนสวรรค์ของนักแบกเป้ทั่วโลก
ที่นี่มีแม่น้ำซองให้เล่น และมีถ้ำหลายที่ให้ไปปีนป่ายเล่น
เหมาะกับคนซนๆอย่างฉัน ผู้คนที่นี่ก็น่ารักมาก
ฉันชักอยากจะมาอยู่ที่นี่ซะแล้วสิ

oct 2005,Vangvieng,Laos

•โปสการ์ดจากหลวงพระบาง

การเดินทางครั้งนี้เหมือนเป็นการเดินที่ทางอยู่ระหว่างรอยต่อของอดีตกับปัจจุบัน
และรอยต่อของความเสียใจและความยินดี ความรู้สึกที่แตกต่างกันสุดขั้วเหล่านี้
เป็นส่วนหนึ่งที่อยู่ในชีวิตเราอยู่เสมอ…ใช่ไหม?

หลวงพระบางคือโลกของคนที่ตื่นเช้า วิถีชีวิตที่นี่เริ่มต้นเร็วกว่าที่อื่นๆ
ภาพชาวบ้านตักบาตรข้าวเหนียวในตอนเช้าๆเป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดคนทั่วโลก
ให้มารู้จักกับเมืองเล็กๆในความฝันเมืองนี้
ตึกเก่าสไตล์โคโลเนียล โอวัลตินร้อนกับข้าวจี่ ( ขนมปังฝรั่งเศส )
ไปด้วยกันได้ดีกับเพลงที่ฉันร้องตอนขี่จักรยาน
และตอนดูพระอาทิตย์ตกที่ริมสายน้ำคาน
ฉันว่าเมืองนี้หอมกลิ่นความโรแมนติก

oct 2005,
Luangprabang,Laos